Πόσο σε θέλω

Στην άκρη του απύρου...
Στιγμούλα τουονείρου..
Σταγόνα που στάζει...
Πόσο σου μοιάζει..
Φωτιά στον αέρα...
Στον κόσμο φοβέρα...
Στην νύχτα κουρνιάζει..
Πώς σε τρομάζει...
Σου μοιάζει σελήνη που να βρω γαλήνη..
Στον Αδη ανατέλω ...
Πόσο σε θέλω...
Πόσο σε θέλω...
Πόσο σε θέλω..
Κόντρα στους νόμους..Ερήμμου προφήτης..
Σημάδια στην άμμο που απόψε θα σβήσεις....
Ασπρόμαυρο μέλλον...Σκυφτός μετανάστης..
Σταθμός στο ραδιόφωνο που πρέπει να αλλάξεις...
Σου μοιάζει Σελήνη που να βρω γαλήνη ..
Στον Άδη ανατέλω..Πόσο σε θέλω..Πόσο σε θέλω
Πόσο σε θέλω..
Πόσο σε θέλω..
Πόσο σε θέλω....
Πόσο σε θέλω....
Πόσο σε θέλω...
Πόσο σε θέλω....Αααα...
.........
ΠΟΣΟ ΣΕ ΘΕΛΩ.....<3

Παράλογο??Καθόλου!!

''Μα πώς είναι δυνατόν να μου πει κάτι τέτοιο??Δηλαδή σκέφτεται πριν το πει??Δεν σκέφτεται οτι θα με πληγώσει?''την ρωτάω κοφτά!!
''Δεν νομίζω να το κάνει επίτηδες!!Δεν νομίζω καν να καταλαβαίνει την λέει!!Καλή μου δεν το κάνει σκόπιμα''μου απαντάει εκείνη ψύχραιμα...
  Και ναι μετά το επόμενο τηλεφώνημά του όλα είχαν ξεχαστεί..Όλες οι αμφιβολίες μου είχαν σβυστεί...Τα πάντα που με πείραξαν χάθηκαν...Μα πώς είναι δυνατόν?Να προσσπαθώ να του κρατήσω μούτρα για κάτι που μου είπε και με το που ξεστομίσει κάτι όμορφο όλα να σβήνονται..όλα να χάνονται..όλα να φεύγουν..
 Εκμετάλευση συναισθημάτων...Ναί αυτό κάνει...Ξέρει πόσο τον λατρεύω και το εκμεταλεύεται(όχι ότι εγώ δεν το κάνω)  ή αλλίως είναι θέμα....φύσης!!Χαχα ποιός ξέρει??
 Όμως όταν αγαπάς κάποιον όλο και κάτι μπορεί να σου πεί για να σε πειράξει σωστά?Όλο και κάτι δεν πρέπει να βρείται για να μαλώσετε?Από το άν οι τρίχες των μαλλιών του είναι μαύρες ή καστανές μέχρι και το αν η γη έλκεται από τον ήλιο!!Ναι μέχρι και τα ποιό ασήμαντα πράγματα κοντά του είναι σημαντικά και τα ποιό σημαντικά..ασήμαντα.!!!
  Σε κοιτάζει και όλα σκοτεινιάζουν...Σε αγγίζει και όλο σου το είναι θέλει να χωθεί το άγγιγμά του και να το κρατήσει για πάντα...Σε φιλάει και εύχεσαι να κρατήσει για πάντα!!!
  Παράλογο?/ΚΑΘΌΛΟΥ:D:))

Η σκάλα!

''Έφτασες?''

''Όχι''

''Έπεσες?

''Όχι''

''Γλίστρησες?''

Η ζωή μου είναι σαν μία σκάλα...υπάρχουν μέρη της που θα ανέβω..Υπάρχουν άλλα που θα κατέβω.. υπάρχουν άλλα που θα γλιστρήσω αλλά θα σηκωθώ στιγμιαία ή θα με σηκώσουν...Μία μόνο περίπτωση δεν υπάρχει...Ποτέ δεν θα φύγω από την σκάλα αυτή...Ποτέ δεν θα φτάσω τον πάτο ή την κορυφή της!!Ποτέ δεν θα το θυμάμαι βασικά.Και μερικές φορές θα αφήσω και άλλα αγαπημένα πρόσωπα να ανέβουν μαζί μου..!

 Το πέσιμο πονάει...Είναι τα αρνητικά της ζωής μου..Τα λάθη που έχω κάνει..Οι απογοητεύσεις που έχω νιώσει και που έχω κάνει να νίωσουν οι άλλοι...Τα λόγια που με πλήγωσαν...Οι πόρτες που έκλεισαν...Τα δάκρυα που κύλισαν...!

 Το σκαλοπάτι...Ένα σκαλοπάτι που κάνεις τα πάντα να το ανέβεις....Οι επιτυχίες της ζωής...Τα χαμόγελα που σου χαρίζουν..Τα μπράβο που ακούς όταν κάνεις κάτι καλό...Οι περιφάνεια που νιώθεις για το 20αρι   στο διαγώνισμα της Φυσικής..Το φιλί από τον 'καλό' σου γιατί τον αγαπάς έτσι όπως είναι αδιαφορώντας για τα μειονεκτήματά του...

 Το γλίστρημα τρομάζει..πέφτεις..κάνεις κάτι κακό και πέφτεις όμως όχι...Δεν σε αφήνουν...Κάποιοι σε κρατάνε ακόμα παρά το πέσιμό σου...Κάποιος σε συνχωρεί παρά όσα έκανες και όσα του είπες...Κάποιος περιμένει να ακούσει την άποψή σου..τα παράπονά σου..τα προβλήματά σου...ο Φίλος σου...Αυτός σε κρατάει όταν γλιστράς...Αυτός σε συμβουλεύει για τα διλήματα τησ ζωής σου..αυτός ακούει τα προβλήματά σου και ξαφνικά τα θεωρεί δικά του...   

   Και έτσι δεν γλιστράς...Πέφτεις και σηκώνεσαι..Κλαίς και γελάς..Αγαπάς και μισείς....Ανεβαίνεις και κατεβαίνεις...Υπάρχουν ώρες θριάμβου..ώρες χαράς και τιμής..Υπάρχουν ώρες ήττας..Ώρεσ απογοήτευσης και λύπης..Υπάρχουν ώρες που ότι σε κρατάει είναι το χέρι του φίλου σου...Μην ξεχνάς όμως..!Την σκάλα σου εσύ την ορίζεις....!!!

  Εσύ επιλέγεις ποίος θα είναι ο συνοδός σου στο ταξίδι της ζωής σου και ποιός όχι...!Μην αφήσεις να σου κλέψουν τα όνειρα..!Είναι δικά σου!!

         Για σένα Λ*

I miss you!

Μμμ άμα σας πώ ότι δεν μπορώ να θυμηθώ την ζωή μου χωρίς εκείνες?...Και ούτε μπορούσα να την φανταστώ κιόλας...?Αμα σας πώ ότι το θεωρούσα απίθανο  και απίστευτο ότι θα τις αποχωριζόμουν ποτέ? Ότι ακόμα δεν το έχω πιστέψει και ας έχουν περάσει 2 χρόνια?Και ναι είναι κάτι που με σκοτώνει γιατί η ατυχία μ έχει βαρέξει σύννεφο και η ζωή στρέφεται εναντίον μ γιατί μου πήρε τα 2 πολυτιμότερα πλάσματα στην ζωή μ...Τους 2 μεγαλύτερους και ομορφότερους  αγγέλους μου....Και μεν μου τα πήγε στο ομορφότερο μέρος τη γησ αλλά δεν παύει να μ τα πήρε...Τα χρόνια περνάνε οι αναμνήσεις μεγαλώνουν όπως και εκείνες και η αγάπη που τρέφω για εκείνες μένει σταθερές...Γιατί μπορεί τα χρόνια να περνάνε τα μαλλιά να μακραίνουν το σώμα να αλλάζει ακόμα και ο χαρακτήρας τους να αρχίζει να διαμορφώνεται αλλά η αγάπη μ δεν έχει αλλά3ει στάλα και ούτε θα αλλάξει...απλά θα μεγαλώσει!!!!

Σας λατρεύω ψυχές μ!!!Και μ λείπεται κάθε μέρα και περισσότερο αλλά δεν θα αλλάξει τίποτα!!!Η αγάπη μ θα μένει ίδια ...!!!

Ι miss you!!!<3

Για σένα Θ*

Μπαίνω μέσα στην τάξη και κάθομαι στην συνηθισμένη θέση μ στο τέλος τις μεσαίας σειράς.....Σήμερα παιδιά θα καλωσωρίσουμε μία καινούργια μαθήτρια στο σχολείο μας...!!Μπαίνει λοιπόν μέσα μία κοπέλα ψηλή,αδύνατη,όμορφη που στην συνέχεια κατάλαβα ότι είναι και μοναδική....Η κοπέλα αυτή που δέθηκε μαζί μου με τις μέρες...Η κοπέλα αυτή που μου στάθηκε όπως της στάθηκα και εγώ τις περισσότερες δύσκολες στιγμές!!! Περνούσαμε υπέροχα μαζί:)! όσο κράτησε τουλάχιστον!!''Μα να τα φτιάξω μαζί του ?''μα πώς σου φαίνεται?''Μα δεν είναι πολύ όμορφος?''Και καθώς περνούσε ο καιρός και το Θ' μου τα έφτιαξε με ένα παιδί  όλα  ήταν υπέροχα και για εμένα και για εκείνη...Πηγαίναμε βόλτες με τα κορίτσια κουτσομπολεύαμε όποιον μας κάπνιζε..Θάβαμε της''π....''του σχολείου και γενικά είχαμε βρει έναν τρόπο να περάσει ξέγνοιαστα ο χειμώνας μας..Αν και τελικά καταλάβαμε ότι αυτό τελικά ήταν που δεν έπρεπε να κάνουμε...Γιατί όταν πια περνούσε ο χειμώνας...
''Αφού δεν βγάζει πουθενά και αφού το συνεχίζεται δεν φοβάστε μήπως πληγωθείτε όλες?Δεν φοβάστε μήπως ξέρω και εγώ μήπως δεν μπορείτε να την αποχωριστείτε και να σας αποχωριστεί?''
''Όταν έχεις έναν υπέροχο άνθρωπο δίπλα σ και μοιράζεστε κάποια πράγματα όλο και κάποια δυσκολία θα περάσεις μαζί του είτε μεγάλη είναι αυτή είτε μικρή...Στην δική μ την  περίπτωση είναι μεγάλη..Αλλά θα την αντέξω και θα την στηρίξω..Δεν θα την εγκαταλείψω!!'' της απάντησα κοφτά...
Και έτσι καθώς περνούσα η μέρες υπερβολικά γρήγορα έφτασε η μέρα που το Θ* έπρεπε να φύγει έπρεπε να γυρίσει πίσω..έπρεπε να συνεχίσει μπροστά..Είχε έρθει η ώρα του αποχωρισμού..μία ώρα που όλες φοβόμασταν...Έτσι ήμασταν όλες στο αεροδρόμιο με ένα πακέτο χαρτομάντιλα η κάθε μια και χαιρετούσαμε το Θ* μας αν και αυτό δεν σημαίνει ότι την έχουμε βγάλει από την ζωή μας...
ΕΓΩ προσωπικά όχι.....<3<3
Για σένα Θ*

Γιατί?

Ξέρετε τι σκέφτομαι αυτές τις μέρες?Τι με απασχολεί?Πολλά Γ-Ι-Α-Τ-Ι!Γιατί ο κόσμος να είναι έτσι?Γιατί να υπάρχει τόσος πόνος και μιζέρια γύρω μας τέτοιες μέρες?Γιατί να πονάει ο κόσμος τις μέρες  των Χριστουγέννων?Γιατί να βρίσκονται ζητιάνοι στον δρόμο και εμείς να συνεχίζουμε ανενόχλητοι τα ψώνια μας?Γιατί να πονάνε και να δουλεύουνε παιδάκια για εμάς?Βασικά γιατί να υπάρχουν παιδιά που να βρίσκονται οπουδήποτε αλλού εκτός από το σπίτι τους χωρίς μια κουβέρτα και ένα ποτήρι ζεστή σοκολάτα?Γιατί αυτά τα παιδιά να μην κάνουν όνειρα ή ευχές?Γιατί σε αυτά να μην υπάρχει ο Α'ι'-Βασίλης?Γιατί να μην βλέπεις χαμόγελα στα προσωπάκια τους και λάμψη στα τρυφερά τους μάτια? Γιατί η απανθρωπιά μας να τους στερεί τα όνειρα και την χαρά?
Γιατί δεν σταματάς να κοιτά3εις?Να δώσεις σε αυτά τα παιδιά το χέρι σου και να τα γεμίσεις ελπίδες?Να δείς τα χαμόγελα να ξεχειλίζουν τα πρόσωπά τους και την τρυφερή λάμψη στα μάτια τους?Γιατί δεν τα βοηθάμε να κάνουν όνειρα και να είναι ευτυχισμένα όπως εμείς?Γιατί δεν τα βγάζουμε από τον σκοτεινό,ψυχρό και άθλιο κόσμο της μιζέριας που βρίσκονται?Γιατί δεν δίνουμε μία μικρή βοήθεια χριστουγέννων,μία ελπίδα χριστουγέννων σε αυτά τα παιδιά?Γιατί δεν κοιτάμε μπροστά μας?Γιατί προσποιούμαστε πως όλα είναι τέλεια?Γιατί...........?

Το ''τρίτο'' πρόσωπο

Ξέρετε πόσο σπαστικό είναι να ανακατεύονται άλλοι στην προσωπική σου ζωή?Να τρυπώνουν μέσα σαν διαρίκτες που ποθούν να σου κλέψουν ότι πολυτιμότερο έχεις?Να προσπαθούν να σου γκρεμίσουν ότι έχτισες με τόσο κόπο και θυσίες?
Αν όχι σίγουρα εγώ κάτι ξέρω.....Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος κατά την γνώμη μ...Να τρυπώνει σε έναν προσωπικό και ιδιαίτερο κόσμο κάποιου και να προσπαθεί να τον καταστρέψει....Να βάζει λόγια σε άτομα που αγαπάς και αυτά να στρέφονται εναντίον σου...Εε λοιπόν τι πρέπει να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση?Να κάτσεις με σταυρωμένα χέρια και να παρακολουθείς τα άτομα που αγαπάς να σε κατηγορούν και να απομακρίνονται απο εσένα?Να αδιαφορείς και να λες δεν πειράζει θα του περάσει και μετά να τον χάνεις?Θα αφήσεις αυτό το τρίτο άτομο να υσχορήσει ανάμεσά σας και να σας χωρίσει?Να την λες στο ''τρίτο'' πρόσωπο συνέχια και να του λες πόσο κακό είναι αυτό που κάνει ή να τον αφήσεις να σου πάρει ότι πολυτιμότερο έχεις....τον άγγελό σου?Προσωπικά βρίσκομαι σε μία τέτοια επόδεινη κατάσταση και τίποτα δεν πρόκειται να κάνω από τα παραπάνω γιατί όλα φέρνουν σε.....αδιέξοδα..!!Το μόνο που μπορώ να πώ είναι ότι πρέπει να αγωνίζομαι για αυτούς που αγαπώ και να προσπερνώ ότι δυσκολία υπάρχει για να τα καταφέρω..Να προσπερνάω τις δυσκολίες σαν μικρά εμπόδια ζωής ,να υποστιρίζω το δίκιο και να παλεύω γι αυτό που πιστεύω...Και άμα άμα ο άλλος εκτιμήσει τις προσπάθιες που κάνεις για εκείνον θα πάρει το μέρος σου..Αν όχι τότε....Δεν του αξίζεις...!!